» Margriet Sjoerdsma
Frans op 23/08/2011
Recentie van het album Drawing Circles van Margriet Sjoerdsma
Door: Jan Klupper -23-08-2011
Naar aanleiding van het vorige album ‘Bloom’ stelde ik mezelf de vraag welke kant Margriet op zou gaan. Kiest zij de kant van jazz of gaat ze verder als een singer-songwriter? Met de uitgave van dit album lijkt haar keuze duidelijk. Het klinkt allemaal lekker, maar de jazz scene heeft ze verlaten.
Ik kan me niet omtrekken aan het geluid van country zangeressen als Linda Ronstadt en Shania Twain. Margriet zelf zegt inspiratie te hebben opgedaan in helden als Jeff Buckley, Sheryl Crow, Joni Mitchell en Radiohead. Het openingsnummer is daar meteen een goed voorbeeld van. We duiken nog meer in de sfeer van deze grootheden met ‘I Was Meant To Be’. Het nummer ‘Let It All Out’ is denk ik al een hit, omdat het in de playlists van verschillende omroepen is opgenomen. Naarmate de plaat verder draait komt het popgehalte omhoog.
De bezetting van de band van Margriet is veranderd ten opzichte van haar vorige album. Jazzdrummer Jasper van Hulten is vervangen door Pim Dros. Hij is lid van The Young Sinatras en staat bekend als een akoestische popdrummer met een hoog soulgehalte. Het gitaarwerk zou op dit album volgens Margriet een grotere rol gaan spelen. Dat is inderdaad het geval. Als ik me niet vergis gebruikt gitarist Martijn van Agt een steelbar waardoor harpachtige en metalen klanken ontstaan. The Beatles, Abba, het komt allemaal weer tot leven. Dat geeft natuurlijk niets, alsof jazz het hoogste goed zou zijn. De akoestiek wordt nog meer benut met de elektrische bas van Cord Heineking. Dat is nu net weer wel een jazzman, die we kennen van zijn grote inbreng van de muziek van Anne Chris.
Margriet heeft een prachtige, soms zelfs wat hese stem, die haar zelf geschreven nummers nog meer poppy maken, maar wel van een hoog niveau. Het zal me niet verbazen als er enkele nummers van ‘Drawing Circles’ in de hitlijsten verschijnen. Ik ben blij dat Margriet een kant kiest waar ze goed in is. Dit album met goed gearrangeerde, veelbelovende en bloedmooie composities gaat op het plankje met albums die met veel plezier grijs worden gedraaid.
